In deze blog ontdek je waarom we soms verslaafd raken aan liefde — en hoe je innerlijke rust kunt vinden door zelfliefde en heling.
“Fantasie, gevolgd door waanzinnige verliefdheid, gevolgd door verleiding, gevolgd door verstrikking, gevolgd door jezelf verliezen, gevolgd door obsessie en wanhoop.”
Zo beschrijft Elizabeth Gilbert – de schrijfster van Eat, Pray, Love – de cyclus van haar eigen liefdesverslaving. Ze gaf alles wat ze had om liefde te verdienen, tot ze zichzelf volledig kwijt was.
Misschien herken je dat.
Dat gevoel dat je pas écht leeft als er iemand van je houdt.
Dat je rust vindt zodra je in een relatie zit, maar onrustig of leeg wordt zodra je alleen bent.
De leegte van binnen
Veel mensen die worstelen met relatieverslaving voelen een innerlijke leegte. Een diep gemis dat vaak teruggaat naar de jeugd. Misschien kreeg je toen niet de emotionele veiligheid of aandacht die je nodig had. Misschien voelde je je alleen, niet gezien, niet goed genoeg. Als kind leer je dan: “Liefde moet ik verdienen.”
Dat innerlijke tekort probeer je als volwassene onbewust op te vullen via relaties. De liefde van een ander wordt een soort medicijn: even voel je je compleet, gewenst, veilig. Maar zodra die aandacht verdwijnt, komt de pijn van binnen weer omhoog. De leegte die je probeerde te dempen, wordt voelbaar.
Daarom lijkt de volgende verliefdheid zó verleidelijk. Die nieuwe persoon voelt als hoop, als opluchting, als het bewijs dat je tóch de moeite waard bent. Maar dat gevoel is tijdelijk. Het is een dopaminekick – net als bij elke andere verslaving. En dus blijf je zoeken naar dat volgende shotje liefde.
Altijd op zoek naar een relatie
Liefdesverslaafden kunnen moeilijk alleen zijn. Niet omdat ze zwak zijn, maar omdat alleen zijn confronterend is. In de stilte komt alles boven wat ze proberen te vermijden: angst, verdriet, eenzaamheid. Het voelt veiliger om die leegte te vullen met iemand dan om haar echt te voelen.
Dat maakt dat veel mensen steeds opnieuw in dezelfde patronen belanden:
- Ze trekken partners aan die emotioneel niet beschikbaar zijn.
- Ze blijven hopen dat de ander verandert.
- Ze geven meer dan goed voelt, uit angst verlaten te worden.
Uiteindelijk draait het niet om de ander, maar om het oude verhaal dat diep vanbinnen nog leeft: “Ik ben pas oké als iemand van mij houdt.”
De weg naar heling
De eerste stap uit die cyclus is niet stoppen met verlangen naar liefde, maar begrijpen wat je écht zoekt. Het gaat niet alleen om de ander, maar om wat je vanbinnen mist: geborgenheid, erkenning, warmte, waardering.
Wanneer je leert dat zelf te geven – door innerlijk kindwerk, grenzen stellen, en zelfliefde oefenen – begin je van binnen te vullen wat eerst leeg voelde. Dan verandert de manier waarop je liefhebt.
Je zoekt niet meer iemand die jouw wonden verzacht, maar iemand met wie je liefde kunt delen.
Heling vraagt moed. Het betekent dat je de pijn die je altijd probeerde te vermijden, durft te voelen. Dat je leert alleen te zijn zonder eenzaam te zijn. En dat je ontdekt dat jij zélf de bron bent van liefde, niet de ander.
Zelfliefde is het tegenovergestelde van liefdesverslaving.
Waar verslaving voortkomt uit leegte, groeit liefde uit vervulling.
En pas als jij jouw eigen leegte kunt omarmen, kun je liefde ontvangen zonder jezelf te verliezen.
Wil jij leren hoe je deze patronen doorbreekt en weer thuiskomt bij jezelf?
In mijn traject “Doorbreek codependentiepatronen en vind jezelf” terug help ik je stap voor stap loskomen van de hunkering naar liefde buiten jezelf, zodat je van binnen rust en stevigheid vindt.
P.S. Wil je op de hoogte blijven van meer inzichten en tips? Volg me op Instagram of Facebook.